~yellowcoffee

üzüldüm zamanında.hala da üzülüyorum.ama birşey öğrendim her nekadar bencil derseniz deyin ama bu böyle.hayattaki önem sırasında anne-babadan önce ilk kendimiz geliyormuşuz.çünkü hayatta ne olursa olsun yalnızmışız.bu iyi birşey.yani ben sevdim böyle olmasını.hiç birşey bizim üzgün olmamızdan daha önemli değilmiş.önemli olan ruh halimizin nasıl olduğuymuş.ben bunu öğrendim geçenlerde.beni üzmemeliler.üzgün olmamalıyım.
bu nedenle artık mutsuz,melankolik hal ve tavırlardan sıyrılip,kendimi yaşamın,iyi,güzel olan herşeyin içine atmaya karar verdim.ve dedim ki:"sen Begüm'sün.mutsuz olmamalısın.kendine gel." o dakikadan sonra bir sürü şey oldu tesadüf sonucu.sanırım evrene çok fazla pozitif enerji yolladım
kendimi biraz öksüz hissediyorum şuan.acılarımdan,anılarımdan vazgeçtim çünkü.sanki çocuklarım,kıymetli eşyalarımı kaybetmiş gibi hissediyorum.çünkü ben kendimi biliyorum.ben onlarla yaşıyorum.o yüzden şunu farkettim ki o gidenlerin yerleri dolmalı hemen.yarın güzel bi güne başlamak için uyuyacağım bu gece.ve heşey daha eğlenceli daha maceralı ve daha suprizli geçecek.hemde her günüm!



p.s:bu yazımıda daha yüz yüze tanımadığım ama yazılarıyla az çok kendisini bir şekilde tanıdığım Dağhan'a armağan ediyorum